home

 

FOTO'S!klik hier  Bonaire reis

 

Pole Pole Reizen

 

Bonaire

Ons reisverslag van dag tot dag

november 2009

(door Pasca)

Bekijk de website van Donkey Sanctuary! en help mee!

 

 

Even dit; 

Bonaire behoort tot de ABC eilanden van de kleine Antillen. Bonaire is, na Curaçao, het grootste eiland van de Nederlandse Antillen. De oppervlakte is 288km², het eiland is 40km lang en 5 tot 12km breed. Bonaire heeft 14.479 inwoners en is daarmee een van de dunst bevolkte eilanden van het Caribische gebied. Het eiland ligt 80km voor de kust van Venezuela. De hoofdstad is Kralendijk en Rincon is de oudste nederzetting.

Bijzonder! Op Bonaire leeft een van ’s werelds vier overgebleven kolonies roze flamingo’s. In een beschermd gebied leven in alle rust zo’n 15.000 van deze prachtige vogels.

5 november 2009

Heet – airco en muggen…(maar we klagen niet!)

Daar zijn we dan! Al volledig geïnstalleerd in ons huisje; Kas Contentu in het plaatsje Belnem. Belnem ligt vlak bij het vliegveld en is een zeer rustig plaatsje. Geen echte winkels of restaurants daarvoor moeten we naar Kralendijk. Door Belnem loopt de hoofdweg naar Sorobon aan de andere kant van het eiland.  

Na een vlucht van nog geen 9 uur met de KLM landden we vanuit een fris en regenachtig Nederland op een tropisch warm Bonaire! Het is even schakelen, de jas kan uit, de das kan af, om 03.30 uur in de morgen is het al plakkerig warm! Op 4 november zijn we om 14.30 uur aangereden naar Schiphol, uiteraard nadat we afscheid hebben genomen van het thuisfront. Dit keer zijn we niet zo lang van huis, in totaal vertoeven we 8 dagen op Bonaire. We moeten immers rekening houden met onze vrije dagen zo op het eind van het jaar.  

Zoals afgesproken staat Samuel de taxichauffeur ons al op te wachten op Flamingo Airport. Het laat zich niet raden waarom dit vliegveld zo heet, het is namelijk geheel roze geverfd! Samuel stelt zich voor en we worden hartelijk welkom geheten op Bonaire!

De rit van het vliegveld naar Belnem duurt vijf minuten, we realiseren ons nu pas goed dat Bonaire echt heel klein is! Tijdens de korte rit verteld Samuel het e.e.a. over Bonaire en laat hij ons het kantoor van Coco Palm Garden zien waar we over een paar uurtjes terecht kunnen om de laatste administratieve dingen af te handelen. Coco Palm heeft diverse woningen in geheel Belnem, en wij hebben gekozen voor het huisje Kas Contentu. Het is een heerlijk huis met een grote tuin, porch en veel privacy. Het huis is geschilderd in de vrolijke kleuren blauw, okergeel en groen en is ontzettend leuk ingericht met bontgekleurde meubeltjes, schilderijtjes en leuke spulletjes, we voelen ons er direct thuis. Waar we van balen zijn de muggen! Niet een mug hier en daar maar echt overal! Dus gelijk smeren! 

We spreken met Samuel af dat hij ons om 11.00 uur komt ophalen en naar Kralendijk brengt voor de eerste boodschappen. Nu eerst; korte broek aan en koffie zetten! Van slapen komt niets meer, we blijven gewoon op, het is veel te nieuw en spannend allemaal! We zien de zon dus voor de eerste opkomen op Bonaire en om 08.00 uur gaan we het restbedrag betalen bij de receptie van Coco Palm. Ook hier een hartelijk welkom, we krijgen uitleg en nuttige tips. We besluiten ter plekke toch een auto te huren, in eerste instantie wilden we alles met de fiets doen, maar de tropische temperaturen leren ons al snel dat dat echt niet te doen is. Tevens regelen we airco in ons huisje, misschien houdt dit, buiten de warmte, ook de muggen op afstand.

Op de afgesproken tijd, staat Samuel voor de deur, eerst pinnen en boodschappen doen. We arriveren in Kralendijk en we hebben nog nooit zo’n rustige en kleine “hoofdstad” gezien, heerlijk! Winkeltjes met mooie gevels aan de hoofdstraat die uitnodigen om toch vooral binnen te komen kijken. Hier en daar een restaurantje. Voor het uitgaansleven moet je niet naar Bonaire, daar is het echt te rustig voor. Komt mooi uit want daar komen wij niet voor.

In de tijd dat wij boodschappen doen gaat Samuel een auto voor ons regelen, die halen we morgenvroeg op. 

Aan het eind van de middag lopen we vanuit ons huisje richting zee, wauw! Die is blauw! Echt prachtig! Aan de rand van de zee staan diverse luxueuze villa’s waaronder die van de architect P. Boon.   

Morgen gaan we de auto halen. We stippelen vast een route uit, drinken en eten wat, geven de huiskat Ali te eten en houden het voor vandaag voor gezien! Het was een lange dag. De klamboe wordt zorgvuldig om het bed gedrapeerd maar de volgende morgen blijkt toch dat enkele muggen een manier heeft gevonden om bij ons te komen!

6 november 2009

Zout en slavenhuisjes 

Vroeg op vandaag! Al met al hebben we wel zo’n 12 uur geslapen, zijn we helemaal uitgerust en kan ons Bonaire avontuur beginnen. Om 09.00 uur na ons ontbijtje hebben we de auto opgehaald. De auto is zo geregeld (Samuel heeft voorbereidingen getroffen) en we zijn nu de trotse bezitters van een heuse Mazda pick up! Even snel terug naar Kas Contentu, spullen inladen en we kunnen op weg! We kiezen ervoor eerst richting het zuiden te rijden, de weg loopt pal naast de zee en het is zo ontzettend mooi. Aan de linkse kant zien we de helderwitte zoutpiramides van Bonaire met een fantastisch roze gekleurd meer er omheen, de kleur veranderd, door de zonneschijn, continu van lichtroze naar dieppaars. Het is een bijzonder gezicht, aan de ene kant van de weg de uitnodigende turquoise zee en aan de andere kant het paarse meer. Onze eerste stop is bij Pink beach. De snorkel- en duiklocaties worden aangegeven door een geel geverfde kei langs de kant van de weg. Een eenvoudige maar geweldige aanduiding, geen gezoek naar bordjes en wegwijzers, de keien zijn makkelijk te lokaliseren. Onze eerste snorkelervaring op Bonaire is geweldig, wat een onderwaterwereld, veel diversiteit aan vissen en koraal. We zien zelfs dolfijnen! 

We vervolgen onze route en komen langs de eerste slavenhuisjes bij de “Witte Pan”. Omstreeks 1850 werden de slaven ingezet in de zouthandel, zwaar werk! De onderkomens voor de slaven oftewel de slavenhuisjes zijn klein en hebben aan de voor- en achterkant een opening, zodat de wind van zee voor verkoeling kon zorgen. We kunnen ons niet voorstellen dat mensen in deze kleine ruimtes moesten vertoeven. Een eindje verderop vinden we nog meer slavenhuisjes bij de “Rode Pan” en hier staat ook een gedenkteken, tevens zien we hier een rode Obelisk aan de kust. Deze Obelisken dienden om schepen naar de juiste zoutpan te leiden aan de hand van de kleur. Voor we het weten staan we op de uiterste zuidpunt van het eiland. We zien de eerste wilde ezeltjes en in de verte flamingo’s! We rijden door naar Sorobon beach waar we heerlijk relaxen op een klein zandstrandje. Een gedeelte van het zuiden van Bonaire is kaal en rotsachtig met een ruwe zee, veel golven en dus niet geschikt om te snorkelen. Tegen 13.00 uur rijden we terug naar Belnem. ’s Middags gaan we nog even boodschappen doen in Kralendijk (niet omdat het moet maar gewoon omdat het leuk is!)

’s Avonds genieten we van een koud pilsje onder onze porch! We stippelen zo’n beetje een route uit voor de volgende dag en de rest van de avond is het lekker lui een boekje lezen en op tijd naar ons bed.

7 november 2009

Cactussen en 1000 steps 

Om 05.20 uur zijn we weer op, we kunnen het niet laten om vroeg op te staan! Heerlijk rustig eerst een kopje koffie, ontbijtje, spullen pakken en op weg! Vandaag rijden we richting het noorden. Dus eerst richting Kralendijk en vanaf daar een ontzettend mooie route pal langs de kust. Constant zicht op zee aan de ene kant, aan de andere kant veel rotsen, veel groen en vooral veel, heel veel cactussen. We rijden de route op ons gemak en om 08.00 uur komen we aan bij de snorkel- en duikstek “1000 steps”. In een rots zijn trappen uitgehakt en die voeren omlaag naar een prachtig koraalstrand, en dit strand is op dit tijdstip helemaal voor ons alleen! De zee ziet er zo mooi uit, lichtblauw en rustig en we weten geen raad om het water in te komen. Wat is het hier ontzettend mooi snorkelen, veel gekleurde vissen en John ziet zelfs drie schildpadden! Wat een mazzel!  

Rond 11.00 uur besluiten we om verder te rijden en ook al zijn het in het echt geen “1000 steps”, de klim omhoog voelt wel zo! Het is weer een warme dag! We rijden door naar het Goto meer. En vanaf de laatste heuvel hebben we prachtig uitzicht op het meer. Het meer ligt in een dal en is omringd door bergen. Op een picknick plek genieten we van onze lunch, met voortreffelijk uitzicht. Diverse vogels in allerlei denkbare kleuren brengen ons een bezoekje en hopen op wat broodkruimels, uiteraard krijgen ze die van ons. Bij het Goto meer aangekomen zien we flamingo’s van heel dichtbij. Wat een elegante vogels met hun lange poten en sierlijke hals. Via de plaats Rincon, de oudste nederzetting van Bonaire, rijden we verder naar het noorden, we “verdwalen” en komen per toeval uit bij rotstekeningen gemaakt door Indianen. We zien veel wilde geitjes en ezeltjes in een rotsachtige omgeving en wederom heel veel cactussen. De omgeving past zo in een Wild West film. Verder richting zee is de omgeving weer kaal met stekelige rotsen en waait er een stevige wind die het föhneffect bij ons oproept. Via Rincon rijden we terug naar Kralendijk en besluiten onze dag af te sluiten op “ons” strandje Pink beach. Snorkelen, boekje lezen en van de zon genieten. Eind van de middag keren we terug naar Kas Contentu. De huiskat Ali staat ons al op te wachten bij zijn inmiddels lege voerbakjes. 

8 november 2009

Safari en flamingo’s 

Voor ons doen laat op vandaag, 06.15 uur (met een vette knipoog). Vandaag brengen we een bezoek aan het Washington Slagbaai nationaal Park. Het is goed te houden in de auto op de vroege morgen dus de airco kan uitblijven. We zijn allebei al aan het snotteren vandaar. De route gaat via Kralendijk en Rincon. Even voordat we het Nationaal Park bereiken zien we een ezeltje langs de kant van de weg met een stuk cactus op zijn neus geprikt, het ziet er pijnlijk uit maar zodra de ezel de auto ziet en hoort rent ie weg. Zo zielig en we kunnen niets doen! Het ezeltje is nog zo klein! We zien niet veel meer van het diertje dan het stofwolkje dat ie achterlaat. We balen er behoorlijk van.  

Bij het nationaal park aangekomen betalen we 35 gulden en vanaf dat moment mogen we overal op het eiland legaal snorkelen, dat deden we overigens al drie dagen illegaal blijkt nu! Het park overtreft onze verwachtingen. Diverse “hobbel de hobbel” paden van rood zand voeren ons naar de mooiste plekjes van het park. Rotsformaties en mooie baaien zijn volop aanwezig. We volgen de lange route (er is dus ook een korte route) en nemen er de tijd voor, we willen niets missen! We hebben bij de ingang een routekaart gekregen en op deze kaart staat precies wat een bepaalde plek inhoudt of hoe e.e.a. is ontstaan. We komen langs Salina Matijs maar het meer staat zelfs nu, in de regentijd, geheel droog, anders hadden we hier flamingo’s en watervogels kunnen zien. Via Playa Chikitu en Boka Chikitu, beide aan zee gelegen, komen we aan bij Seru Grandi, dit zijn  immens hoge terrassen, het hoge terras is ongeveer 1 miljoen jaar oud, het middelste terras ongeveer 210.000 jaar. Dit natuurverschijnsel is het resultaat van het stijgen en dalen van de zeespiegel. We voelen ons er erg nietig! We vinden een mooie plek om te lunchen maar dat wordt verstoord door een joekel van een leguaan die vindt dat wij, of onze broodjes elders moeten eten, of het met hem moeten delen! Eerlijk is eerlijk hij (of zij) krijgt een klein gedeelte van onze lunch maar wij zoeken toch liever een andere plek. Bij Seru Bentana zien we in een rots het venster (Bentana) wat is gevormd door vele jaren van erosie. In Malmok, het meest noordelijk punt van Bonaire, treffen we de ruïnes aan van een vuurtoren en een onderzoekcentrum in een verder kale rotsachtige omgeving. Via diverse mooie duik- en snorkelplekken komen we om ± 13.00 uur aan bij Boka Slagbaai, een oude haven, met aan de ene kant een prachtig zoutmeer met flamingo’s en aan de andere kant de zee. Er tussen in staan historische gebouwen die dienst doen als restaurant. Ook hier is het snorkelen geweldig en John maakt onderwater foto’s van oa. twee kanonnen die op de zeebodem liggen. Hopelijk zijn de foto’s goed gelukt, het is iets wat je niet elke dag tegenkomt. Om 15.45 uur rijden we via heel veel steile wegen, met prachtige vergezichten, terug naar de ingang van het park. Het zicht op de Subi Brandaris, de hoogste berg van Bonaire, is geweldig. Om 16.45 uur staan we bij de uitgang, mooi op tijd, om 17.00 uur moet iedereen het park uit zijn. Via Rincon (ze beginnen hier naar ons te zwaaien) rijden we terug naar Belnem, wat een super dag!  

9 november 2009

Margate Bay en BBQ  

Na een kop koffie eerst naar Kralendijk om boodschappen te doen. De aanmaakblokjes en kolen niet vergeten, vanavond gaat de BBQ aan! Veel soorten vlees en vis in de supermarkt dus dat komt helemaal goed. Groente en fruit zijn overigens vrij duur op Bonaire. Na de boodschappen eerst op ons gemakkie een ontbijtje en tijdens het ontbijt zoeken we een snorkellocatie op de kaart voor vandaag. De “snorkelkaart” begint er al aardig beduimeld uit te zien! Om 10.00 uur rijden we richting het zuiden en besluiten ons te installeren aan “Margate Bay”. Geweldige plek met zelfs een stukje zandstrand tussen het koraal. Het snorkelen is weer super, maar is dit nog nieuws? Tegen de middag vallen er wat regendruppels maar daar trekken we ons niets van aan. Pas als om 15.00 uur een echte bui boven ons hangt besluiten we om ons boeltje in te pakken. De rest van de middag zijn we echt lui, lezen wat en treffen de voorbereidingen voor de BBQ.  

De BBQ is een succes, heerlijk gegeten en uiteraard is er wat over voor Ali, die erg kieskeurig blijkt te zijn.

10 november 2009

Het ruige noorden en nog meer muggenbulten  

Veeel te laat op, flink getreuzel, extra kopje koffie, veeel te laat op pad voor ons doen! In de morgen is het flink bewolkt en het ziet er naar uit dat een regenbui niet uitblijft. Achteraf valt er de hele dag geen druppel. Hoe vaak hebben we al tegen elkaar gezegd “het is echt heet vandaag” want ondanks de bewolking blijft het broeierig heet. 

Vandaag rijden we langs de kust richting het noorden (deze route blijft mooi, ook voor een tweede keer). We stoppen bij diverse snorkelplekken en besluiten door te rijden naar Frans Baai. De route er naar toe gaat over onverharde wegen wederom echt safari. We komen in deze omgeving helemaal niemand meer tegen 

Na een bezoek aan Frans Baai rijden we via het inmiddels zeer bekende Rincon naar Margate bay richting het zuiden. Behoorlijke tijd gereden vandaag en weer veel moois gezien. De middag brengen we door met snorkelen, lezen en luieren! Om 16.30 uur is het mooi geweest en rijden we terug naar Kas Contentu. Ali komt tegen de avond nog even op bezoek, checkt of alles in orde is en geniet op het muurtje van de tuin van de laatste zonnestralen van deze dag.  

Is dit een record overigens; 27 muggenbulten op één kuit? 

11 november 2009

Ezels….. en nog veel meer ezels!

Na onze “vaste ritueeltjes” gaan we eerst shoppen in Kralendijk. We hebben nog geen ontbijt op en besluiten bij restaurant Papagayo een ontbijtje te bestellen. Ik kan iedereen de “sweet Papagayo” aanbevelen, heerlijk! Alleen echt veel te veel! Pannenkoek, wafel en french toast, en dat op de vroege morgen. John houdt het bij een omelet met ham en kaas. Na dit heerlijke ontbijt slenteren we door Kralendijk, hier en daar wordt een souvenir aangeschaft. We lopen over de boulevard en nemen een kijkje bij de Fish market, hier verkopen ze? In ieder geval géén vis, maar groenten! Voordat we terug rijden naar Belnem halen we nog twee rijk belegde broodjes bij de Subway voor

’s avonds, vanavond wordt er niet gekookt en na ons overvloedige ontbijt moeten we voorlopig niet denken aan een uitgebreid diner!  

Vanmiddag brengen we een bezoek aan de ezelopvang van Bonaire. Deze opvang ligt pal achter het vliegveld. Op Bonaire leven nog zo’n 110 ezels in het wild. Nadat de ezels zwaar werk hadden verricht in vroeger jaren werden ze in de jaren ‘60 aan hun lot overgelaten, ze moesten zichzelf maar zien te redden. Veel (let op: ik zeg dus niet allemaal!) inwoners van Bonaire geven niets om de ezels en behandelen ze uiterst slecht. Zo is er het verhaal van een paar weken oud ezeltje die als speeltje diende voor enkele honden! Naar aangereden ezels kijkt bijna niemand om! Als er al een melding wordt gemaakt gebeurt dit meestal door een toerist! Een Nederlandse vrouw heeft zich het lot aangetrokken van deze dieren en een opvangtehuis opgericht. In deze opvang leven zo’n 400 ezels die met hart en ziel worden verzorgd. Er wordt grandioos werk verricht door medewerkers en vrijwilligers! Bekijk absoluut eens de website: www.donkeysanctuary.org

Bij de opvang worden we vriendelijk te woord gestaan en wordt er tekst en uitleg gegeven. Op al onze vragen krijgen we een uitgebreid antwoord. En op de vraag van de medewerkster of ik graag de fles wil geven aan een ezeltje ga ik graag in! Wat een geweldig lieve dieren, en erg nieuwsgierig! Later rijden we door het afgezette park, sommige ezels gaan voor de auto staan en dwingen ons tot stoppen, eerst voer uitdelen en dan mogen we doorrijden! Sommige ezels rennen met de auto mee, we vinden het geweldig maar ook overweldigend, zo veel ezels om ons heen! Na onze “ezelsafari” kopen we nog wat spulletjes in het winkeltje, op deze manier weet je direct dat je geld goed terecht komt, namelijk alle inkomsten worden gebruikt voor de verzorging van de ezels. Ga je naar Bonaire dan moet je beslist een bezoek brengen aan dit hartverwarmende project! Wij zijn er echt van onder de indruk! 

Na ons ezelavontuur is het tijd om de onderwaterwereld verder te verkennen. We gaan snorkelen bij Windsock, een snorkel- en duikplek nabij het vliegveld. We spotten diverse bontgekleurde vissen, een joekel van een roofvis en twee pijlinktvisjes.  

12 november 2009

Wayaka II en een Angel fish  

Vandaag staat in het teken van, hoe kan het anders, snorkelen! Gisteravond hebben we besloten om nogmaals naar het Washington Slagbaai nationaal park te rijden. De vorige keer hebben we hier een prachtige snorkelplek gezien; Wayaka II (ja, er zijn ook een I en III, maar snorkelen is het mooist bij II). Het was echter bij Wayaka II zo druk de vorige keer dat we toen besloten door te rijden. Vandaag dus nog maar eens een poging wagen. Het park gaat om 08.00 uur open en wie rijden er als eerste naar binnen? Juist! Dit keer rijden we de korte route, en zijn we lekker vroeg bij Wayaka. We hebben het rijk voor ons alleen. Via een steile trap naar beneden bereiken we de rotsen van Wayaka II, hier is net voldoende ruimte op en tussen de rotsen om onze spullen neer te zetten. Wayaka II is veruit de mooiste snorkelplek die we gezien hebben! Zo ontzettend veel verschillende soorten vissen, grote scholen in allerlei kleuren. Vanaf de kant kunnen we ze met de digitale camera op de foto zetten, zo dichtbij komen de vissen. We voeren een French Angel Fish uit onze hand! We zien oa. Koffervissen, hele scholen Doktervissen en Snappers, trompetvissen en de Grote papegaaivis! Deze laatste is echt erg groot, zwart met helderblauwe vlekken. Prachtig om te zien.  

Als onze ruggen en billen toch behoorlijk warm beginnen aan te voelen en rood beginnen aan te lopen ontdekken we dat het al 14.00 uur is! Het is mooi geweest voor vandaag. De tijd is voorbij gevlogen. Om 15.00 uur rijden we het park uit. Onderweg naar huis, ja hoor via Rincon, rijden we nog een vrij verlaten gebied in op zoek naar wilde ezeltjes, we vinden er drie. Ze zijn schuw maar zodra we brood neergooien en teruglopen naar de auto komen ze toch nieuwsgierig kijken. Ezels schijnen dol op brood te zijn. Leg het brood altijd op een stuk gras en niet op zanderige grond, anders krijgen de ezels te veel zand/gruis binnen en dit kan, net zoals bij paarden, leiden tot zandkoliek.  

Na het douchen rijden we nog wat rond. In Kralendijk ligt een enorm cruise schip aan  wal. Aangezien er in Kralendijk geen hoogbouw is torent dit schip boven de gehele stad uit. Bizar om te zien! In de stad is het super druk met alle mensen die van boord komen, tevens staan er overal stalletjes met souvenirs die we anders niet zien.  

13 november 2009

Snorkelen en wilde ezeltjes  

Vandaag onze laatste volle dag op Bonaire. Om 09.00 uur lopen we eerst naar de receptie van Coco Palm Garden om ons alvast in te checken voor de vlucht van morgen en plaatsen te reserveren, dan is dat alvast geregeld. Daarna rijden we naar Kralendijk voor de laatste souvenirs en uiteraard een stevig ontbijtje bij Papagajo. Het smaakt weer heerlijk! 

Tegen de middag rijden we terug naar Belnem en halen onze snorkelspullen op. Via Sorobon rijden we langs de kust naar Windsock, een omweg die bijna het halve eiland omvat! We hopen onderweg nog wat ezeltjes te zien om ons laatste brood uit te delen. Helaas geen ezeltjes op de route maar wel flamingo’s. En eigenlijk vinden we het ook wel erg leuk om op Bonaire rond te rijden! We brengen de middag door op het strand in de schaduw van een diviboom. Snorkelen, boekje lezen, snorkelen…….. 

Tegen 17.00 uur is het mooi geweest. John stelt voor nog “even” richting Rincon te rijden, daar zijn altijd wel ezeltjes te vinden. Goed idee!Halverwege Kralendijk en Rincon zien we inderdaad een groepje ezels, de boterhammen worden uitgedeeld! 

’s Avonds heerlijk genieten onder onze porch! Ali is vanavond nergens te bekennen!

14 november 2009

Naar huis!  

Vanmorgen eerst de koffers inpakken, kopje koffie, ontbijtje, douchen en dan is het tijd om richting vliegveld te rijden. Of Ali het weet! Hij komt nog even langs om afscheid te nemen, althans dat maken wij er van! John zet mij op het vliegveld af zodat ik alvast de koffers af kan geven en hij rijdt zelf door naar het autoverhuurbedrijf om te auto in te leveren. Na een twintig minuten is ie weer terug en wordt netjes bij de ingang afgezet door een medewerker van het verhuurbedrijf. Op het vliegveld valt niet veel te beleven, dus is het wachten tot we door de douane mogen. Ons laatste kleingeld gaat in de box voor de ezelopvang.  

Eenmaal door de douane zijn er nog enkele winkeltjes waar we wat rond kunnen kijken. De vlucht vertrekt mooi op tijd en de service van KLM is weer uitstekend. We proberen wat te slapen en dommelen af en toe in. Eigenlijk gaat de tijd super snel en voor we het weten staan we weer op Nederlandse bodem. Eenmaal het vliegtuig uit, voelen we de kou al weer! Oja! Zo voelde dat! Maar….toch weer fijn om thuis te zijn, zoals altijd! 

Bonaire heeft ons verrast! We gingen voor de onderwaterwereld, die fantastisch is, maar ook boven water is er van alles te ondernemen. We hebben in deze acht dagen behoorlijk wat ondernomen, voor zo’n klein eiland behoorlijk wat kilometers gemaakt en veel gezien. Bonaire is “gewoon” geweldig!

Wist je dat...over Bonaire;

Tijdens onze dagen op Bonaire hebben we diverse weetjes, “wist je datjes” en wetenswaardigheden verzameld. We hebben ze hier op een rij gezet in willekeurige volgorde; 

*        De officiële taal is Nederlands, maar de voertaal is Papiamento. 

*        De munteenheid is de Antilliaanse gulden. Met dollars kun je ook overal terecht. 

*        De overgrote meerderheid van de bevolking is Rooms Katholiek (77%). 

*        De zoutpannen van Bonaire zijn kunstmatig aangelegd en zijn al eeuwenlang

belangrijke leveranciers van zout voor het pekelen van vis en vlees voor de scheepvaart. 

*        De meeste, zo niet alle, autoverhuurbedrijven op Bonaire adviseren om de auto niet af te sluiten. Laat dus nooit kostbaarheden achter in de auto! 

*        Op Bonaire is geen enkel stoplicht te vinden. 

*        De maximum snelheid op Bonaire is 60km. 

*        De erf afscheidingen bestaan veelal uit een rij cactussen, zeer effectief en bovendien mooi om te zien. 

*        Een moederezel en haar dochter blijven voor het leven samen.