HOME

 

Foto's!

 Suriname

Pole Pole Reizen

    

 

REISVERSLAG SURINAME

Ons reisverslag van dag tot dag

21 augustus - 11 september 2007

(door Pasca)

 

 

 

 

consulaat Suriname

Reis geboekt bij:Welkom op Stolk Travel

Touroperator in Suriname:

 

 

 

 

Bladerend in een reisgids valt ons oog op een pagina met een foto van een prachtige natuur. De foto is gemaakt vanaf de top van een berg en je kijkt uit over een uitbundige groene jungle. Door al dit groen loopt een kronkelende rivier, als een bruin lint. Er zijn bontgekleurde vogels te zien.... Het bijbehorende artikel wordt met interesse gelezen. Onder aan de pagina staat vermeld dat het om Suriname gaat. Suriname? Onze interesse is inmiddels gewekt en internet wordt geraadpleegd. We zoeken informatie op en gaandeweg worden we steeds enthousiaster! Dat we nooit eerder aan Suriname hebben gedacht? Krijgt dit land, als vakantieland, zo weinig aandacht, of hebben wij nooit goed opgelet? De keus is uiteindelijk snel gemaakt...... wij willen al dat moois met eigen ogen gaan zien! Het Suriname aanbod blijkt enigszins beperkt, het is even zoeken naar een goede reisorganisatie die Suriname in het pakket heeft en aan onze verwachtingen voldoet. Het wordt Stolk Travel en samen zetten we onze reis in elkaar.
 
21 augustus 2007:

Vertrek Nederland en aankomst Suriname: vroeg op, goeie vlucht, warm ontvangst

Onze vlucht, met Martinair, heeft wat vertraging. Gelukkig wordt dit een dag voor vertrek doorgegeven en kunnen we de taxi nog bellen om ons de volgende morgen enkele uren later op te halen.

Om 06.45 uur staat de taxi voor de deur en kan onze reis beginnen. We zijn mooi op tijd op Schiphol, kunnen vrij vlot inchecken en gaan direct door naar de douane. Zoals altijd staat hier weer een behoorlijke rij. Toch verloopt het allemaal vrij vlotjes en hebben we voldoende tijd om nog even bij de winkeltjes te kijken, niet dat we perse wat nodig hebben, het hoort er gewoon bij. Nog een kopje koffie, een sigaretje en wij zijn klaar voor onze vlucht! De vlucht verloopt goed, al kunnen we allebei niet echt slapen, het is veel te spannend allemaal. Ook dit keer weer comfort class geboekt, dat bevalt ons wel. We hebben een tussenlanding op het eiland Tobago. Hier staan we een klein uurtje aan de grond. De meeste passagiers verlaten hier het vliegtuig en dus vliegen we met een halfvol toestel in ± een uurtje door naar Suriname. De douane-afhandelingen verlopen ook hier vrij vlot (we hadden van te voren andere berichten doorgekregen). Het valt allemaal reuze mee en voor we het weten staan we buiten. Het is al donker en vrij rustig op het vliegveld. Direct bij de uitgang zien we onze naam op een bordje staan. We worden hartelijk ontvangen door een medewerker van Access Travel en krijgen even de tijd om een sigaretje te roken voordat we naar het Eco Resort in Parimaribo worden gebracht. De rit vanaf vliegveld Johan Adolf Pengel naar Paramaribo duurt een uurtje. Helaas kunnen we in het donker onderweg niet veel zien. Wel zien we links en rechts direct aan de weg kleine huisjes en hier en daar brandt een vuurtje. De ramen van de taxi staan open en we voelen de warmte van Suriname, heerlijk! 

 

In het Eco Resort worden we welkom geheten en de diverse afhandelingen verlopen goed en vlot. We hebben, op verzoek, een kamer met rivierzicht. Jammer genoeg  kunnen we daar in het donker weinig van zien, dat blijft een verrassing tot morgenvroeg. De kamer is lekker ruim en doet schoon en luxe aan. Na een heerlijke frisse douche nuttigen we ons eerste Parbo biertje, die smaakt goed! We installeren ons op het balkon, helaas is dit erg klein maar het is te doen. We genieten! We zijn er, onze Suriname reis is begonnen!

 
22 augustus 2007:

Stadstour door Paramaribo: een eerste kennismaking, Baba en Mai, Moeder Suriname en nieuwe slippers....  

Om 05.30 zijn we al klaarwakker, de wekker hebben we niet nodig. Eindelijk zien we Suriname bij daglicht, de zon komt net op en kleurt de omgeving in rood en oranje tinten. We hebben vanaf ons balkon mooi zicht over de Suriname rivier. Ook zien en horen we het eerste Grikibi vogeltje, oftwel de "Grietjebie", en dat vogeltje met z'n specifieke deuntje achtervolgt je de gehele dag (en de rest van de reis)! Om 06.00 uur gaan we ontbijten. Lekkere koffie en voor elk wat wils, er is warm eten oa. nasi, worstjes en gebakken ei, maar er is ook een heerlijke bruine boterham met kaas of jam! We nemen nog lekker een kopje koffie na, tijd genoeg. Om 08.50 lopen we richting receptie want om 09.00 uur worden we opgehaald voor de stadstour. De gids is mooi op tijd zijn naam is Cedrik we zullen hem nog vaker tegenkomen tijden onze reis. Zijn collega heet Tony. Tony gaat mee om het e.e.a. te leren, hij zal over een tijdje de taken van Cedrik overnemen. Ook Tony gaan we nog vaak tegenkomen. Met een groepje van 8 personen, inclusief onze gidsen, gaan we op pad. De hele tour zal te voet gedaan worden, wel zo leuk, dan proef en ruik je de sfeer veel beter dan van achter een autoraam. We komen langs allerlei bezienswaardigheden en krijgen de nodige uitleg en informatie. 

Onderweg lopen we langs de bloemenmarkt. De bloemen zijn "verfraaid" met glitters, in de kleuren rood, zilver, blauw en goud, je moet ervan houden maar het ziet er in het zonlicht wel spetterend uit. We zien het monument van Baba en Mai (papa en mama), dit monument, aan de kleine Combéweg, is op 4 juni 1994 onthuld ter herdenking aan de komst van de eerste Brits - Indische immigranten, de voorouders van zoveel Surinamers. Ook komen we langs het monument van Moeder Suriname met haar vijf kinderen op de arm. De vijf kinderen symboliseren de vijf geloven van Suriname.

Uiteraard mogen we Fort Zeelandia niet overslaan. Het voormalige Hollandse verdedigingsbolwerk aan de Zeelandiaweg. De basis van het fort werd gelegd door de Engelsen en versterkt door de Hollanders toen het fort in 1667 in Zeeuwse handen viel. Het fort diende ter verdediging van de stad en de westelijk gelegen plantages. Vanaf de straatkant kijkt een bronzen borstbeeld van gouveneur van Asch van Wijck, gouveneur van Suriname van 1891 tot 1898, uit over het drukke verkeer.

Aan de Waterkant is het een drukte van jewelste, er staan diverse kraampjes met allerlei koopwaar, bootjes wachten op passagiers, busjes in vrolijke kleuren rijden af en aan. Vanaf de Waterkant lopen we naar de Grote Markt. Op de begane vloer verkopen ze oa. groente, fruit, vlees en vis. Op de eerste etage kleding, schoenen en tassen. Het ziet er allemaal erg kleurig uit en het is een leuke ervaring om hier rond te lopen. Bijna de hele groep koopt een paar leuke slippers en na de nieuwe aanwinsten gaan we verder op pad. Tegen 12.30 uur nemen we afscheid van Cedrik en Tony en lopen we op eigen gelegenheid nog wat door Paramaribo. We wandelen langs de Paulus-kathedraal in Paramaribo. Deze kerk is één van de grootste houten gebouwen ter wereld. De kathedraal is tussen 1883 en 1885 gebouwd naar een ontwerp van Frans Harmes. In Suriname geldt het gebouw als het enige rijksmonument. De invloed van de verschillende culturen van Suriname zijn in deze kerk terug te vinden. Vervolgens zoeken we ons hotel op en dat blijkt nog een hele klus, maar het is een leuke wandeling en na 2 keer vragen is het Eco Resort in zicht. We komen nog langs Palmentuin en dit park maakt een erg vervallen indruk, jammer. Het wordt ook niet aangeraden hier als toerist zijnde doorheen te wandelen, in ieder geval niet 's avonds ivm. lastige zwervers en verslaafden. Terug in het Eco pakken we onze spullen vast in voor de volgende dagen, de rest van onze bagage kunnen we in het Eco achterlaten, wel zo handig. We besluiten om in het Eco te dineren en het smaakt goed. Op ons balkonnetje drinken we nog een Parbo en gaan niet al te laat slapen, morgen is het vroeg dag.

23 augustus 2007:

Kabalebo: hartelijkheid, uitbundige natuur, geweldig resort

Na een heerlijk ontbijt met de nodige kopjes koffie, checken we uit. Gelukkig kunnen we het kluisje in het Eco aanhouden tijdens onze afwezigheid. We worden opgehaald door een taxi en naar vliegveld Zorg en Hoop gebracht, dat is een rit van een klein kwartiertje. Zorg en Hoop is een piepklein vliegveld maar er heerst op dit vroege tijdstip al een hele drukte. Onze taxi chauffeur doet navraag en zet ons keurig netjes af bij de juiste vertrek hal. Nee, inchecken hoeft niet, ze zullen ons zo komen halen. In de wachtruimte zijn niet veel mensen aanwezig. We kletsen wat met een ander Nederlands stel. Ook zij gaan naar Kabalebo maar overnachten elders, de laatste dag van hun tour komen zij naar het resort waar wij verblijven. Even later worden we gehaald, we mogen samen met onze rugzak op een weegschaal gaan staan. Altijd weer een teken dat het vliegtuig erg klein is! We worden met enkele anderen in een aparte wachtruimte neergezet en krijgen broodjes en een flesje water. Even later komt Patricia zich voorstellen. Zij is de manager van het Kabalebo resort en zal ons in de komende dagen begeleiden op de diverse uitstapjes. Even later komt ook de piloot melden dat hij zo ver is. Grappig hoe dat hier gaat. Het vliegtuig is inderdaad klein en met in totaal 10 personen inclusief piloot gaan we de lucht in. De vlucht duurt ongeveer een uur. In een klein vliegtuig heb je veel meer contact (tenminste zo ervaar je dat) met de buitenwereld. We vliegen de eerste paar minuten over Paramaribo en zien de brug, de waterkant, de Goslar en zelfs het Eco resort, dan zijn de buitenwijken van Paramaribo in zicht en langzaam verschijnt het groen van de jungle, zo ver als je kunt kijken alleen jungle met hier en daar een toef bontgekleurde bloemen en kronkelende rivieren. Het uitzicht is fantastisch!

Het uur vliegt (letterlijk) voorbij en de landing wordt ingezet. Na een zachte landing wordt het vliegtuig voor de deur van het resort geparkeerd. De landingsbaan grenst echt aan het resort. De bagage wordt uitgeladen en op een karretje gezet. We maken kennis met de mensen die op het resort werken en dit gaat zo hartelijk, je voelt je direct thuis! Onze piloot maakt nog een ere rondje en gaat direct weer richting Paramaribo. We hebben een korte bijeenkomst op de veranda en Patricia legt uit wat er de komende dagen op het programma staat. Niets moet, alles mag, als we maar genieten, aldus het motto van Patricia. Nou, dat gaat wat ons betreft, zeker goed komen. We krijgen een drankje en ieder zoekt een gezellig plekje op de veranda op. Vanaf de veranda hebben we uitzicht op de jungle en op Misty Mountain. Deze 500 meter hoge berg ligt aan de andere kant van de rivier en is vaak gehuld, zoals de naam al doet vermoeden, in mistflarden. Het begint aardig te waaien en donkere wolken pakken zich samen, de eerste stortbui die wij in Suriname meemaken kondigt zich aan. De regen komt binnen een paar seconden met bakken uit de hemel, Misty Mountain is niet meer te zien en verdwijnt in de wolken. Het blijft echter warm en de wind voelt heerlijk aan. Patricia komt de kamers verdelen, wij krijgen een kamer op de windzijde. Het resort heeft geen sleutels voor de kamers, overdag kan de kamerdeur gewoon open blijven. De kamer is eenvoudig maar netjes en schoon, de douche heeft zelfs warm water! De ramen hebben geen glas maar zijn voorzien van mugwerende horren dus de wind kan heerlijk naar binnen waaien. Het loopt ondertussen tegen de avond en nadat we onze spullen hebben uitgepakt is het volgens ons tijd voor een koude Parbo. We mogen zelf onze drankjes uit de grote koelkast pakken en dit aanvinken op een lijstje. We zoeken ons plekje op de veranda op en genieten van al het moois en van alle geluiden. Er vliegen papagaaien over en in de verte horen we de Hawler monkeys. Het regent nog steeds maar veel minder hard. Het wordt een gezellige avond met de rest van de groep, de nodige Parbo's komen op tafel en trouw worden de vinkjes gezet!

Om half 6 in de morgen zitten we al op onze vaste plek op de veranda, uiteraard willen wij de zonsopkomst zien. Na enkele wolken breekt de zon door en direct is het warm. Om 06.00 is er al koffie en we genieten, wat is het heerlijk om zo wakker te worden. Vroeg in de ochtend maken we een tocht naar de Mooi-Mooi watervallen. In een korjaal varen we stroomafwaarts en via een leuke wandelroute komen we bij de watervallen aan. Die zijn inderdaad erg mooi-mooi! Het water is koud maar dat is in deze warmte geen probleem. Het is fijn om hier rustig te zitten en naar het water te kijken met al die junglegeluiden om ons heen. Heerlijk relaxed allemaal. Tijdens de wandeling terug naar de korjaal ziet Patricia nog een mooie steen liggen en meneer Bernard (een van de medewerkers), trouw als hij is, neemt de steen (± 5 kilo) voor haar mee naar het resort. Petje af, in deze warmte! Een eindje voordat we bij het resort zijn gaan we aan land en gaan te voet verder. Het Kabalebo resort is bezig met de bouw van enkele nieuwe huisjes aan de rand van de rivier en deze wil Patricia ons graag laten zien. De huisjes zien er fantastisch uit! Misschien iets voor ons volgende bezoek? Je weet maar nooit! Terug bij de lodge staat de lunch al voor ons klaar, dat is genieten. 's middags staat er een kajaktocht op het programma, maar dat zie ik (Pasca) niet zo zitten. De rivier zit vol met piranha's en dan in zo'n wiebelige boot, nee, toch maar niet. We besluiten om met z'n 2e een wandeling te maken langs de airstrip. We zien tijdens deze wandeling diverse roofvogels, aapjes, prachtige vlinders en bloemen en beestjes waarvan wij niet eens wisten dat ze bestonden. Het is niet te beschrijven hoe het voelt om hier rond te lopen, zo mooi en rustig allemaal. Tegen het eind van de middag lopen we terug naar het resort. Eerst maar even douchen, waarbij de warm waterknop uit blijft!

's avonds wordt er heerlijk gegeten en horen wij van de anderen dat de kajaktour geweldig is geweest, uiteraard slaat te twijfel toe, zullen wij dan ook maar? Denken we nog even over na, John wil dit graag, zal ik dan toch?

05.30 uur de volgende morgen zitten wij al aan een heerlijke kop koffie (zelfgemaakt). Na het ontbijt gaan we met de korjaal de rivier op om via allerlei smalle zijrivieren naar een mooie plek met stroomversnellingen te gaan. In zo'n zijrivier zien we een krokodil van erg dichtbij, een foto maken lukt echter niet want het beestje verdwijnt met een flinke plons vanaf de oever in het water. Eenmaal aan land maken we een uitgebreide wandeling en treffen we ook nog een slang aan, mooi beestje. Meneer Bernard weet heel wat te vertellen over de natuur en het is een interessante wandeling. Daarna hebben we lekker de tijd om van de stroomversnellingen te genieten, John waagt zich zelfs in het ijskoude water. Leesboekje bij de hand, laat ons maar rustig zitten! De omgeving is prachtig en er vliegen ontzettend veel grote blauwe vlinders (Morpho), en even verderop zien we boven het snelstromende water honderden gele vlinders, het kan niet op! We lunchen in het bos, erg gezellig, er is zelfs koffie en thee en er zijn heerlijke sandwiches (met hete pepertjes). Veel te snel is het tijd om terug te keren naar het resort. Vanmiddag beklimmen we Misty Mountain en dat kan toch nooit zo erg zijn als de beklimming van Mount Kinabalu op Borneo! We kunnen het inderdaad niet laten!

Met z'n 6e stappen we in een korjaal om naar de overkant van de rivier te varen. Eenmaal aan land waarschuwt Meneer Bernard ons voor de glibberige paden. Het heeft ontzettend geregend de vorige dag dus zal het eerste stuk, naar de voet van de berg, erg glad en blubberig zijn. De wandeling naar de voet van de berg is erg mooi en wederom geeft meneer Bernard ons de nodige informatieve uitleg. Dan komen we bij een pad dat volledig is ondergelopen, het water staat kuithoog. Wat nu? Geen twijfel mogelijk, wij gaan die berg op, dan maar met natte schoenen! Na zo'n 30 meter, wordt het pad beter begaanbaar en droger en proberen we niet aan onze natte sokken en schoenen te denken. We hebben tenslotte nog een klim voor de boeg, positief blijven denken, die schoenen drogen ook wel weer! Na een mooie maar pittige klim komen we aan bij plateau 1, vanaf dit plateau hebben we schitterend uitzicht. Onder ons zien we in de verte het resort liggen. Boven op een rots eten we sinaasappels die meneer Bernard heeft meegenomen. Die zoetigheid met vitaminen kunnen we nu zeker gebruiken. Na een klein half uurtje vervolgen we onze tocht naar plateau 2, de top. Gelukkig zijn er op het laatste gedeelte touwen bevestigd, het is nog erg drassig en modderig. En na handen- en voetenwerk staan we boven. Hebben we toch maar mooi even gedaan! Vanaf plateau 2 hebben we niet echt een mooi uitzicht. We kijken tegen de toppen van de bomen. De terugweg is eigenlijk net zo vermoeiend en glibberig, maar het is te doen en we genieten van al het moois om ons heen! Voordat we het weten is de korjaal in zicht en varen we de rivier weer over richting het resort.

Op onze kamer gaat de ventilator op de hoogste stand met onze schoenen ervoor! Hopelijk zijn ze morgen droog. Onze broeken laten we enigszins drogen en stoppen we daarna in een plastic zak, de sokken gaan in de afvalbak, daar is niets meer mee te beginnen! Na een heerlijke welverdiende douche, gaan we lekker luieren op de veranda. Tijdens het avondeten is het erg gezellig en diverse verhalen, over wat iedereen die dag heeft ondernomen, worden uitgewisseld. We zoeken na het eten onze vertrouwende plek op de veranda op en genieten van onze laatste avond in Kabalebo. Het wordt erg gezellig en we blijven hangen tot in de late uurtjes, nou ja inderdaad, 23.30 uur is deze vakantie al erg laat! We hebben een erg gezellig gesprek met Patricia en zij stelt voor om morgenochtend toch een kajaktour te ondernemen. Als we om 11.00 uur terug zijn bij het resort kunnen we om 12.00 uur met het vliegtuig terug. Oké, na al die enthousiaste verhalen gaan we ervoor. Morgen vertrekken we na het ontbijt voor onze kajaktour! Dan horen we ook dat het Kabalebo resort bezig is met het maken van certificaten voor de mensen die Misty Mountain hebben beklommen, helaas is het ontwerp nog niet helemaal klaar, horen we van Patricia. We doen net of we erg verontwaardigt zijn, leuk hoor, wij hebben die berg ook beklommen en krijgen geen certificaat, dat is nou ook wat! Patricia weet dat we een grapje maken en we laten het onderwerp voor wat het is. Altijd weer die Limburgers, zegt ze lachend. Er komt een ander stel bijzitten en er worden nog wat Parbo's gehaald, zelfs Patricia drinkt een glaasje mee.

We zijn om 06.00 uur op en na ons kopje koffie pakken we alvast onze spullen in. Helaas zit ons bezoek aan Kabalebo er bijna op, maar nog niet helemaal.....Tijdens het ontbijt komt Patricia nog even bij ons zitten en drukt ons op het hart niet later dan 11.00 uur terug te zijn, anders missen we ons vliegtuig. We beloven Patricia dat we echt op tijd terug zijn, "Limburgers houden zich aan hun woord", is ons motto! Ze hoeft zich geen zorgen te maken. Omdat wij een dag eerder vertrekken dan de rest, is ze zelf niet aanwezig als wij vertrekken maar is ze op pad met de rest van de groep. We kennen haar nu net een paar dagen, maar dit is echt een wereldmens! Zo lief en bezorgd! Ze is echt een "moederkloek", en we waarderen haar enorm! We beloven haar trouw op tijd terug te zijn. Dan is het echt tijd om afscheid te nemen van Patricia. We bedanken haar uit de grond van ons hart voor de mooie tijd. Ze loopt zelfs met ons mee naar de korjaal als wij aan onze tour beginnen. Stiekem heeft ze links en rechts de medewerkers van het resort al opdracht gegeven om naar ons uit te kijken, bang dat we te laat terugkeren van onze tour....we doen net of we het niet in de gaten hebben. Na een flinke omhelzing zeggen we nogmaals bedankt en tot ziens tegen Patricia. Wie weet, zien we elkaar nog eens!

Meneer Bernard wacht al op ons in de korjaal. In de korjaal ligt een rode kajak...oeps...moeten wij daarin?! We laten ons niet kennen en stappen nonchalant in de korjaal. Meneer Bernard brengt ons een heel eind stroomopwaarts. Hij verteld dat we zelf eigenlijk zelf niets hoeven te doen, alleen een klein beetje bijsturen, de stroom van de rivier brengt ons regelrecht naar het resort. Op een uur varen van het resort is het tijd om over te stappen in de kajak, midden op rivier! John als eerste en ik stap er nogal onelegant achteraan. "Niet gaan staan", gelijk zitten zegt meneer Bernard. Dat doen we dus trouw, ik zit/lig nog met 1 been in de korjaal en met m'n andere in de kajak, maar ik zit wel, in 1 keer zonder te wiebelen! We krijgen de peddels in ontvangst en meneer Bernard wenst ons veel plezier, als we ons met de stroom laten meevoeren zijn we in ± 2 1/2 uur terug, en weg is ie. Daar zitten we dan, in ons uppie, midden op de Kabalebo rivier en het is schitterend! Groene jungle aan weerszijde, zoemende hommels en geluiden uit de natuur...wat is dit geweldig!!! We genieten enorm van al dit moois, onbeschrijfelijk! Dit is prachtig! Hier en daar zien we aapjes, we horen en ruiken ze eerst alvorens we ze zien, we worden nog echte professionals! Boven ons vliegen de papagaaien...in de bomen zien we kleurrijke toekans. Dit is iets om nooit meer te vergeten! We laten ons rustig meevoeren over de rivier, tijd telt even niet meer. Op sommige stukken stroomt de rivier behoorlijk snel en komen we overdwars met de kajak op het water te liggen, even met de peddel het water in en we kunnen de tocht voortzetten, that easy!

Om 10.45 uur zijn we terug bij het resort. De kokkin (helaas zijn we haar naam vergeten) staat ons al op te wachten en heeft een vroege lunch voor ons klaargezet, zo ontzettend attent! Na de lunch kleden we ons om en pakken we de laatste spulletjes in, tijd om te gaan! Ons vliegtuigje arriveert om 12.20. Dachten we de heenweg een klein vliegtuig te hebben, deze is pas echt klein! Plek is er voor de piloot en voor ons! Met z'n 3e gaan we de lucht in en moeten we helaas echt afscheid nemen van Kabalebo en al die lieve mensen. De kokkin staat ons, na een stevige knuffel, uit te zwaaien, waar maak je dat nou nog mee?!

We hebben behoorlijk wat turbulentie. Achter onze stoelen ligt onze backpack samen met de lege statiegeldflessen (rum- en Parboflessen) die retour gaan naar Paramaribo. Het vliegtuigje heeft overal kieren en dat is flink te merken aan de luchtstroom. De hele situatie is ons wat vreemd, de piloot is echter rustig, dus leggen we er ons, met de nodige zweetdruppels op ons voorhoofd, maar bij neer. De vlucht terug duurt iets langer en na ± 80 minuten gaan we landen zonder dat wij ook nog maar iets hebben gezien wat op een landingsbaan lijkt. Het zal wel goed komen! Ook deze landing is weer perfect en we bedanken de piloot (het is net of je uit een taxi stapt). Eenmaal buiten het vliegveld zien we in geen velden of wegen onze taxi. We wachten een poosje en besluiten dan toch een andere taxi te nemen. Gelijk is er hulp van alle kanten aanwezig en een taxichauffeur is zo geregeld. We komen een prijs overeen en stappen in. Net op dat moment zien we de chauffeur die ons heeft weggebracht en ons ook zou komen ophalen. Hup, de spullen overladen en op weg zijn we naar het Eco Resort. De chauffeur verontschuldigt zich veel te vaak voor de vertraging, maar wij zitten er niet zo mee. Het wordt een leuke rit en de chauffeur verteld dat hij onlangs Jeroen Krabbe in de taxi heeft gehad, hij is daar erg tros op! Ook krijgen we zijn hele levensverhaal te horen, we luisteren met interesse, leuke vent! Hij zet ons netjes af bij het Eco Resort waar we dezelfde kamer krijgen toegewezen. Op onze kamer pakken we de spullen in voor de komende dagen. Tevens laten we onze "Misty Mountain" broeken reinigen. Eens kijken of dat nog wat wordt. De rest van de avond brengen we door op ons balkonnetje.

27 augustus 2007:

Nieuw Nickerie / Bigi Pan:

Vandaag reizen we naar het westen van Suriname, naar Nieuw Nickerie. Op de afgesproken tijd staat jawel, Cedrik, ons al op te wachten. We checken uit bij het Eco Resort en worden voorgesteld aan Willie, dit is niet zijn echte naam, wij noemen hem Willie zijn achternaam is Wortel, makkelijk te onthouden!. Willie werkt, net als Cedrik, ook bij Access Travel. Aangezien Cedrik over een tijdje stopt met dit werk, is hij nu anderen aan het in leren, dus vergezelt Willie ons op de trip naar Nieuw Nickerie. Tevens gaat er nog een ander Nederlands stel mee en met in totaal 6 personen gaan we dus op weg. We rijden kris kras door Paramaribo en deze stad blijft boeien, er is altijd en overal bedrijvigheid. Uiteindelijk rijden we via de buitenwijken (met wel erg grote villa's, volgens Cedrik "boeren de boeren hier goed") richting het westen. We passeren diverse kleine plaatsjes en komen aan in het plaatsje Groningen. In het "Theehuisje" aldaar genieten we van een kopje koffie met wat lekkers (door Cedrik en Willie meegenomen). Hier blijkt al dat Willie het liefst de hele dag over eten praat! Hij is nu al een keus aan het maken voor het avondeten, terwijl hij geniet van een broodje met pittige vleesvulling. In het plaatsje Totness hebben we onze volgende stop. In dit plaatsje staat het standbeeld van de slaaf Tata Colin, hij had ten doel alle slaven in Coronie en Nickerie te bevrijden. Het standbeeld krijgt om de zoveel tijd netjes andere kleding aan. In Totness gaan we ook de rode Ibis bekijken bij de zee. Jee, wat hebben die vogels een uitzonderlijk rode kleur, prachtig om te zien! De jongere vogels zijn valer van kleur maar door het eten van garnalen hebben ze al vrij snel de rode kleur te pakken, verteld Cedrik. We bezoeken een visdrogerij en de eigenaar in kwestie leidt ons rond. We hadden verwacht dat het ontzettend naar vis zou ruiken maar niets is minder waar. De gedroogde vis kan weken bewaard worden. Wij zien er maar van af, het wemelt van de vliegen en de gedroogde vis ligt pal in de zon. Tevens haalt de eigenaar uit een kippenhok een aapje te voorschijn. We hebben medelijden met het beestje, het kijkt zo treurig, zijn naam is Piet...

We rijden verder naar het westen en merken dat het landschap hier erg vlak wordt, overal zien we rijstvelden. Nieuw Nickerie wordt tenslotte niet voor niets de rijstschuur van Suriname genoemd. Tegen lunchtijd arriveren we in Nieuw Nickerie. Cedrik en Willie nemen ons mee naar een uitstekend restaurantje. We eten er heerlijk! Dan is het tijd om in te checken in Hotel Residence Inn. Het hotel ligt centraal naast de bekende palmenlaan. We rijden nog een rondje zodat Cedrik ons kan laten zien waar de supermarkt is en waar we eventueel kunnen pinnen. Alles bevindt zich op loopafstand. In het Residence inn krijgen we een kamer toegewezen met balkon. De kamer ziet er netjes uit en heeft airco en een koelkastje. Toch hebben we een beetje het idee dat het vergane glorie is, beetje oubollig allemaal. Om 17.30 uur komen Cedrik en Willie ons weer ophalen om naar de Zeedijk te gaan. We hebben dus nog even de tijd om boodschappen te doen en de koelkast te vullen met enkele Parbo's. Die nuttigen we vanavond gezellig op het balkon. Tegenover het hotel is een Braziliaanse kermis neergestreken en die zal ongetwijfeld druk bezocht gaan worden. Kunnen we dus mooi allemaal gaan volgen! Na de boodschappen en een bezoek aan de pinautomaat nemen we een douche en wachten vervolgens buiten op een bankje op Cedrik en Willie.

Het is nog best een eindje rijden naar de Zeedijk, als we maar op tijd komen voor de, volgens Cedrik, prachtige zonsondergang. Tijdens een bezoek aan Nieuw Nickerie kun je de Zeedijk niet overslaan, ook al is het alleen maar omdat het stadje zijn bestaan aan deze dijk te danken heeft. Eenmaal bij de Zeedijk lijkt het net of je in Nederland bent, de dijk, de kleur van de zee, alleen is de temperatuur in Suriname toch aangenamer! De zonsondergang is werkelijk prachtig om te zien. In de verte zien we Guiana liggen. Cedrik verteld dat er nog steeds mensen proberen om de kust van Guiana te bereiken in veel te kleine oude bootjes, met alle gevolgen van dien. We bezoeken tevens de tempel die aan de zeedijk ligt. De tempel wordt verlicht door alle denkbare kleuren lampjes, het komt wat kitscherig over allemaal. We krijgen een korte rondleiding maar eerlijk gezegd zijn we niet echt onder de indruk al heeft de tempel wel een erg mooie liggen, zo aan de zee. Terug in Nieuw Nickerie kunnen we onze avond zelf invullen. Cedrik en Willie gaan in een cafeetje poolen, als we zin hebben zijn we welkom. Maar wij zoeken ons balkon op. De kermis is in volle gang en het is geweldig om al die uitgedoste kermisbezoekers te zien, veel bling, bling, de dames en heren hebben flink uitgepakt! We kunnen alles mooi volgen vanaf ons balkon! Menig autobestuurder komt zijn of haar auto showen, de muziek voluit en uiteraard de raampjes open.

28 augustus 2007:

Lunchen op het water en zangles van Willie

Na een goede nachtrust zitten we om 06.30 aan het ontbijt. We zijn de eerste, hoe is het mogelijk... Na het ontbijt nemen we een kop koffie mee naar de kamer. Daar pakken we onze spullen in en hebben nog voldoende tijd om op het balkon van de omgeving te genieten, het is nog erg rustig deze morgen. Tegenover het hotel wordt net een zwerver wakker, hij heeft de hele nacht op een bankje gelegen, loopt na het wakker worden naar een boom, doet een plas en gaat weer op het bankje liggen, voor hem is het waarschijnlijk nog te vroeg...

Om 08.00 uur vervolgen we onze reis naar Bigi Pan. Dit natuurgebied ligt nabij Nieuwe Nickerie. We stappen over in een bootje en varen via een mooi meer naar Bigi Pan. Voordat we daadwerkelijk het water van Bigi Pan op kunnen, moet het bootje eerst over een sleephelling getrokken worden en dit kost de nodige inspanning. Het natuurgebied is prachtig en het duurt niet lang of we zien de eerste watervogels, roofvogels en kaaimannen. Uiteindelijk komen we, via een smal riviertje, op het grote meer terecht en in de verte zien we huisjes op palen. Hier hebben we onze lunch, geweldig! Na de lunch maken we nog een uitgebreide vaartocht en dan gaan we weer terug richting sleephelling. Het water is nu zodanig gezakt dat we een stukje over land moeten lopen voordat we opnieuw het bootje in kunnen. Je kunt dus zelfs klunen in Suriname! De zon schijnt volop en de plekken die niet zijn ingesmeerd met factor 10 hebben het zwaar te verduren (daar komen we 's avonds achter). Vanuit Bigi Pan bezoeken we een rijstfabriek. Nooit geweten dat er zoveel werk aan vooraf gaat, het kost de nodige inspanning om die perfecte rijstkorrel op ons bord te krijgen. Het bezoek is zeer zeker de moeite waard, wel is het in de fabriek broeierig warm. Na ons bezoek aan de fabriek krijgen we nog wat te drinken bij het huis van de eigenaar en is er gelegenheid om wat in het gastenboek te schrijven. Nu wordt het echt tijd om terug te keren naar Paramaribo. Maar niet voordat we het plaatsje Wageningen hebben bezocht. Hier staat het bekende standbeeld van de slavin Alida die volgens overlevering door haar eigenares, Susanna du Plessis, zou zijn gestraft voor de wellustige blikken die zij aan haar meester ontlokte. De straf bestond uit het afsnijden van een van haar borsten. De rode plek op haar borst is dus geen graffiti, wat menigeen denkt.

We doen wat inkopen in de plaatselijke supermarkt en rijden vervolgens in één stuk door naar Paramaribo. Tijdens deze rit laat Willie zijn zangkwaliteiten overduidelijk horen! Of we wel even allemaal mee willen zingen! Ja, daag Willie, wij slaan even over! Maar gezellig is het wel! We worden laat in de avond afgezet bij het Eco Resort en nemen afscheid van elkaar. Wij hebben geweldig genoten! We checken in en krijgen wederom dezelfde kamer toegewezen. Tevens is er post voor ons. Post? Hier in Paramaribo? Het blijkt dat Patricia (de manager van het Kabalebo Resort) een envelop heeft afgegeven met daarin een DVD van het Resort en omgeving en tevens 2 echte certificaten, waarin staat dat we met een goed resultaat de Misty Mountain hebben beklommen. Wat een fantastische vrouw!

Omdat het al zo laat is dineren we bij het Eco Resort, helaas, want het eten is uitermate slecht! Er staat alleen vis op het menu, de kok heeft het vlees vergeten. Buiten de vis kunnen we kiezen uit gekookte aardappels, gekookt ei en groente, erg karig. Ze proberen het goed te maken met een uitzonderlijk lekker toetje, vooruit dan maar! We drinken nog wat en zoeken dan ons bed op, morgen is het weer vroeg dag.

29 augustus:

Brownsberg, natuur, prachtige uitzichten, vreemde beestjes

Vroeg op vandaag, we hebben een lange rit voor de boeg. Vandaag bezoeken we Brownsberg!

Op 112 km ten zuiden van Paramaribo ligt, in het tropisch regenwoud, in het district Brokopondo, het Brownsberg natuurpark. De berg is een restant van een halfmaanvormig bauxietplateau dat met zijn 500 meter hoogte boven het omliggende oerwoud uitsteekt.
Het gebied staat onder toezicht van Stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu). Vanaf de Brownsberg is er een geweldig uitzicht over het Van Blommensteinstuwmeer. Het meer is 135 duizend hectare, ongeveer zo groot als de provincie Utrecht en het heeft een gemiddelde diepte van 14 meter. Het is ontstaan door de bouw van een stuwdam in de rivier de Suriname. Tot dit project is in de jaren vijftig van de twintigste eeuw besloten. In 1915 werd al bauxiet in Suriname ontdekt, o.a. in het district Marowijne bij Moengo maar ook elders. Dit heeft een grote rol gespeeld bij de oorlogsindustrie (Tweede Wereldoorlog). In 1948 werd ook in het Nassaugebergte bauxiet ontdekt. Om bauxiet te verwerken tot aluminium is veel elektriciteit nodig. Deze zou kunnen worden opgewekt met waterkracht. Daartoe ontwierp W.J. van Blommestein een stuwdam van 54 meter hoog in de rivier de Suriname. In verband met het ontstaan van het meer moesten ongeveer vijfduizend bosnegers verhuizen. Voor hen werden nieuwe dorpen ingericht, maar de huizen waren erg klein, en de toegezegde schadevergoeding bleef uit. Een van de ambtenaren die bij de herhuisvesting was betrokken, was de latere legerleider Desi Bouterse. De dieren in het gebied werden zoveel mogelijk gered (Operatie Gwamba). De Lawaspoorweg,die tot aan de rivier de Suriname liep, werd ingekort tot Brownsberg. Om geld uit te sparen is het gebied dat onder water zou lopen niet kaalgekapt. Daardoor wordt scheepvaart op het meer nu nog steeds gehinderd door de kruinen van onder water staande bomen. De waterhyacint groeit zo hard op het meer dat hij de energieopwekking dreigde te hinderen. Ze wordt nu met chemische middelen bestreden. Ook is de visstand verminderd, maar de piranha doet het er goed.

Onze gids voor de komende twee dagen is Norman en Tony is ook van de party, gezellig! Met in totaal 12 personen vertrekken we richting Brownsberg. In Paramaribo halen we nog een jonge vrouw op met haar 3 dagen oude baby (een meisje). De vrouw is bevallen in Paramaribo en is nu op weg naar huis, een dorpje in de buurt van Brownsberg. Wij mogen ze terug brengen, Norman zegt dat we nu één grote familie zijn! Een eindje buiten Paramaribo is de weg nog vrij goed. We komen langs het Seedorf stadion en uiteraard wordt er een stop gemaakt om foto's te maken.  Een paar kilometer verder passeren we een grote fabriek en slaan we rechts af. Nu wordt de weg pas echt slecht, die zit vol kuilen en hobbels. De aarde is hier rood van kleur en binnen niet al te lange tijd herkennen we ons eigen (voorheen witte) busje niet meer. De airco gaat aan de raampjes gaan dicht. We maken een pauze van een half uurtje en worden voorzien van een heerlijke kop koffie en een heerlijk broodje gevuld met pittig vlees. De weg naar Brownsberg is vrij eentonig maar even wegdommelen is er door al die kuilen niet bij. We stoppen bij het dorpje waar de vrouw en haar kleine meisje al worden opgewacht door haar familie. Ze wordt zo hartelijk ontvangen! Zwaaiend naar de familie rijden we het dorp weer uit, op weg voor het laatste stuk naar Brownsberg. Bij de berg aangekomen blijkt de rit naar boven nog eens zo'n 3 kwartier te duren. Ongelooflijk dat ons busje het voor elkaar krijgt naar boven te rijden, de weg is vol scherpe bochten en erg stijl. Bij elke bocht moet er getoeterd worden om eventuele tegenliggers te waarschuwen. De natuur is hier prachtig en links en rechts zien we prachtige vlinders. Het blijkt dat er in totaal 4 mensen (5 met de gids) blijven overnachten. Wij en het stelletje waarmee we ook naar Nieuw Nickerie zijn geweest. De rest rijdt vanmiddag weer terug naar Paramaribo. We vinden het niet erg want nu hebben we per stel een eigen slaapkamer. Normaal deel je de kamer met anderen, maar wij hebben in ons huisje nu zelfs een kamer over! Bij aankomst kunnen we eerst zelf wat rondkijken en de spullen naar onze kamer brengen. Ons onderkomen is zeer eenvoudig, in een huisje bevinden zich 4 slaapkamers met elk een stapelbed en een tweepersoonsbed en een kleine wastafel (er komt geen water uit de kraan, dus deze is voor de sier). De douches en toiletten zijn voor gezamenlijk gebruik. Het openbare toilet (dus voor de dagjesmensen) kun je beter mijden. Vanaf het terras voor ons huisje kijken we uit over het Brokopondostuwmeer (Van Blommensteinstuwmeer). We maken met de hele groep een mooie wandeling naar het hoogst gelegen deel van Brownsberg, van hier uit hebben we prachtig uitzicht over het meer en de omliggende jungle. Na deze wandeling is het tijd voor een vroege lunch. Diverse gerechten komen op tafel en het smaakt heerlijk. 's middags is het tijd om de Irenewatervallen te bezoeken. De mensen die vanmiddag terug gaan naar Paramaribo lopen tot aan de Leowatervallen en wij lopen met z'n 5e door naar de verder gelegen Irenewatervallen. Het is een pittige wandeling die grotendeels bergafwaarts gaat, ik zit me nu al te bedenken dat we dus ook weer omhoog moeten....zware klim! Bij de waterval aangekomen blijkt het vrij druk te zijn, diverse dagjesmensen hebben de wandeling er ook voor over gehad, de waterval is echter erg mooi, maar misschien hadden we er te veel van verwacht. We krijgen de gelegenheid om het water in te gaan maar niemand van ons, behalve de gids, maakt aanstalten. Ik besluit na een klein half uurtje vast met de terugweg te beginnen. Ik ben niet zo'n klimmer en heb geen zin om achter te raken. Bij de Leowatervallen blijf ik op de rest wachten, het is nu nog maar een klein stukje lopen. Conditie heb je echter toch wel nodig. Daarbij komt dat het vandaag behoorlijk warm is. Bij ons huisje aangekomen nemen we dus eerst een verfrissende douche. Daarna worden er wat Parbo's gehaald in het restaurant en blijven we lekker lui op het terras zitten met z'n 4e tot we gaan eten. Het diner is ook weer voortreffelijk en we blijven gezellig nog wat natafelen. Terug op het terras komt Norman aanlopen met een slangetje, die heeft ie net gevonden in het huisje, gelukkig is het een klein exemplaar! Norman geeft aan dat als we morgenochtend de zonsopgang willen zien, we om 05.30 uur buiten moeten zijn. Dat willen we wel, ondanks dat het vanavond vrij laat wordt.

30 augustus

geen elektriciteit, maar wel goudhazen en heel veel steekvliegen...

De wekker wordt gezet en dit keer hebben we die ook echt nodig! Snel wassen en aankleden, en met een kop warme koffie naar het terras. Er is op dit vroege uur nog geen elektriciteit maar Norman heeft de kaarsjes al aangemaakt. Gelukkig hadden we onze kleren al klaargelegd en met behulp van het schermpje van de mobiele telefoon hebben we alles snel gevonden. De zonsopgang is fantastisch, dit hadden we niet willen missen. Ondanks dat het nog vrij koud is genieten we ervan. Norman maakt intussen het ontbijt klaar, hij heeft van alles meegebracht, broodjes, heerlijk beleg, en fruit. Na het ontbijt maken we een flinke wandeling. We zien aapjes en goudhazen, mooie vogels en vlinders. Helaas zitten er in dit gebied veel steekvliegen die immuun blijken te zijn voor deet. Verschrikkelijk wat een rotbeesten, we breken er de wandeling zelfs vroegtijdig voor af. Terug bij het huisje krijgt Norman te horen dat de bus vertraging heeft en pas veel later zal arriveren om ons op te halen. Normaal gesproken zouden we ± 13.00 uur vertrekken maar dit wordt nu 15.00 uur. Het andere stel reist door en wordt om 12.00 uur opgehaald. We hebben dus nog even de tijd en maken met z'n 2e een wandeling, in het gebied waar we onze wandeling voortzetten is geen steekvlieg te bekennen en dat loopt een stuk relaxter! We zien een roofvogel op de grond met een prooi tussen de klauwen, helaas is de vogel gevlogen voordat we hem goed hebben kunnen bekijken. Ook denken we nog iets van een slang(etje) te hebben ontdekt maar dit blijkt een uit de kluiten gewassen regenworm te zijn. Na terugkomst kunnen we gelijk aanschuiven voor de lunch, maar niet voordat we afscheid hebben genomen van het andere stel. We wensen elkaar goede reis, en een fijne vakantie en wie weet, tot ziens?

Norman heeft geregeld dat een andere chauffeur ons met zijn busje ons de berg af zal brengen. Hierdoor sparen we tijd omdat onze eigenlijke bus dan niet berg op en berg af hoeft te rijden. We willen onze rekening betalen maar de "boss" ligt in zijn hangmat en deelt mee dat we het geld maar op een tafel in het restaurant neer moeten leggen. Geen probleem. De chauffeur van de bus weet van wanten, met hoge snelheid rijden we de berg af en slippend en glibberend door de modder staan we een half uur later bij een klein dorpje te wachten op de bus die ons naar Paramaribo brengt.  Na een half uurtje is onze bus er nog niet en Norman wordt al zenuwachtig. Ons maakt het niets uit. We zitten lekker op een bankje in de schaduw en er is in het dorp genoeg te zien. Norman haalt ijsjes voor ons en loopt over de weg te ijsberen. Wij besluiten even het winkeltje in te gaan. Wel vreemd, de toonbank is afgeschermd met een ijzeren hekwerk, de boodschappen krijgen we door een luikje overhandigt. We kopen wat broodjes, kaas en boter, het ziet er naar uit dat we laat in Paramaribo zullen aankomen en we hebben dan waarschijnlijk geen zin meer om uit eten te gaan. De boodschappen kunnen we zolang in de koeltas van Norman kwijt. Na 3 uur wachten komt ons busje aan en na een flinke woordenwisseling tussen Norman en de chauffeur vertrekken we in de schemer naar Paramaribo. De chauffeur laat zich niet kennen en geeft flink gas, het is niet echt prettig om in het donker over deze blubberige zandweg te moeten rijden en we zijn blij als we na een paar uur weer het asfalt op gaan!

We overnachten in het Eco Resort en treffen daar keurig netjes op ons bed de uitgewassen kleding aan. Geen spatje modder meer te ontdekken (nou ja, bijna niet meer, niet te kieskeurig kijken). We pakken onze kleine rugzak in met het hoognodige voor de volgende dag, eten een broodje en zoeken gezellig ons balkonnetje op.

31 augustus

Frederiksdorp, oude koffieplantage, geweldige fietstour en...muggen!

Van Access Travel hebben we een fietskaart ontvangen met daarop 3 fietsroutes naar Frederikdsdorp. In Kabalebo hebben we van een medereiziger al een leuke route te horen gekregen en deze staat ook op de fietskaart. Onze medereiziger was erg enthousiast over deze route, dus besluiten we die te volgen. Vanmorgen hebben we tijd genoeg, we staan om 06.00 uur al naast ons bed en we willen rond 09.00 uur aanfietsen. We hebben een uitgebreid ontbijt en lummelen nog wat na met een kopje koffie. Na het uitchecken lopen we naar het fietsenverhuurbedrijf wat schuin tegenover het Eco Resort ligt. Hier kunnen we een fiets uitzoeken, worden de banden nagekeken en de zadels afgesteld. We ontvangen een bandenplaksetje, extra sloten, snelbinders, een fietspompje en de informatie om toch vooral links te fietsen en goed op te letten in het verkeer. Komt helemaal goed wat ons betreft. Verder wordt ons veel plezier toegewenst en kunnen we op weg. Het eerste gedeelte van de tocht verloopt in vrij druk verkeer, maar al gauw wordt het rustiger op de weg. Het is heerlijk om Suriname op de fiets te verkennen, dit is echt genieten. Het is deze morgen al vrij warm dus we passen ons tempo aan, we hebben tenslotte alle tijd. We komen oa. langs Elisabeth's hof, Twee Kinderen en De Morgenstond. Bij een supermarktje pauzeren we even en halen we wat te drinken. Mensen langs de kant van de weg zwaaien en we krijgen zelfs de opmerking "Och, die Nederlanders met hun fiets!" Onderweg passeren we grote luxe huizen en bungalows, bijna allemaal voorzien van een groot zwembad in grote tuinen. Ongelooflijk, de huizen hebben van die pilaren en enorme entrees. De huizen zijn wel voorzien van een flink hoog hekwerk en overal is de naam te lezen van de security. Via Clevia komen we aan in Leonsberg, hier gaan we de rivier over naar Voorburg. Direct komt er bij de aanlegsteiger een schipper op ons af die ons wel naar de overkant wil brengen, hij helpt ons met het inladen van de fiets en daar gaan we.

Eenmaal aan de overkant legt de schipper uit dat we richting Nieuw Amsterdam moeten volgen om bij Plantage Frederiksdorp te komen. De route die we nu fietsen is veel rustiger en langs de kant staan kleine huisjes met tuintjes die vol staan met groentes en prachtige bloemen. Kinderen roepen, "daag" en "hallo" en zwaaien, zo lief allemaal! We volgen nu de route langs de Commewijnerivier. Na enkele kilometers steken we deze rivier over en ook deze schipper is erg behulpzaam met het in- en uitladen van onze fietsen. De Commewijne rivier stroomt, naar ons idee, een stuk sneller en de boottocht verloopt erg wiebelig. Eenmaal aan de overkant nemen we een pauze en kopen onze flesjes drinken. Het interieur van dit winkeltje doet ons denken aan onze jeugd, grote snoeppotten op de toonbank, nostalgie! We hebben geen idee hoe lang het nog fietsen is en informeren bij de dame van het winkeltje, "Nog een minuut of drie", ze moet hartelijk lachen om onze reactie. We zijn er bijna! Via een klein zandpad arriveren we bij Plantage Frederiksdorp, we herkennen de huisjes van de foto's die we op internet hebben gezien. Het ziet er allemaal zo liefelijk uit! Een jongen heet ons welkom en verteld ons waar we de fietsen kwijt kunnen en overhandigt de sleutel van ons huisje. De huisjes liggen wat hoger en zijn via een trapje te bereiken. Het doet ons allemaal erg oud-Hollands aan, in positieve zin, zelfs rood-witte luikjes voor de ramen! De huisjes zien er geweldig uit, erg verzorgd en ruim, mooie houten vloeren. Na vijf minuten hebben we onze spullen opgeborgen en lopen we wat over de plantage rond en bezoeken de aanlegsteiger. Het is hier heerlijk. In de middag relaxen we wat op ons balkon. Enkele bezoekers komen lunchen in het restaurantje om daarna hun weg, fietsend, weer te vervolgen. Er komt een groepje van vijf personen aan en daar herkennen we er een van! Jawel, het is Tony. Hartelijk begroeten we elkaar en hij zegt dat we toch wel zijn gelukskoppel zijn nadat we elkaar al drie keer hebben ontmoet!

Tegen het eind van de middag arriveren er nog drie mensen, 2 Belgen met hun gids, ook zij blijven overnachten. We maken kennis met de eigenaar (een Nederlander) van Plantage Frederiksdorp. Zijn vrouw zal vanavond voor ons koken, we horen het wel als het eten klaar is, deelt hij mee. Wij halen een Parbo biertje en genieten op ons terras van de omgeving en de rust. Nou ja rust...als het gaat schemeren komen de eerste muggen ons bezoeken. Dat wordt flink insmeren met deet. Om 19.00 uur worden we geroepen voor het diner. We zitten gezellig buiten met de Belgen en hun gids aan één tafel. De eigenaar komt nog een praatje met ons maken en dan wordt het eten op tafel gezet. Het ziet er heerlijk uit en zo smaakt het ook. Echt genieten kunnen we echter niet, de muggen hebben de aanval ingezet en links en rechts wordt er op schouders en benen geslagen om die rotbeestjes te "killen", zo irritant! Ze zitten met tientallen op onze armen en benen en zelfs in ons gezicht. John telt er 7 op mijn haarband! Niet leuk meer. Dan laat de kokkin enkele ventilators neerzetten om de muggen te verdrijven, maar dat helpt niet veel. Na een poosje houden wij het voor gezien, we worden echt lek geprikt.  Er wordt door de eigenaar nog wel medegedeeld dat vanaf morgen het diner binnen wordt geserveerd, maar ja, daar hebben wij niet meer zoveel aan, dan zijn wij al terug in Paramaribo! Ook het stel uit België spoedt zich terug naar hun kamer. Hadden ze vanavond maar alvast binnen het eten geserveerd, het was net zo gezellig! In ons huisje nemen we nog wat te drinken en kijken wat tv, totdat na een klein uurtje de stroom uitvalt en dan is het hier dus ook echt pikkedonker! Via het schermpje van onze mobiel (toch makkelijk zo'n ding) hebben we nog wat licht. Als we naar buiten kijken zien we hier en daar al enkele lichtpuntjes en na enkele minuten wordt er aangeklopt en krijgen we een kastje overhandigt met noodverlichting, twee lampen, als na een paar uur het ene licht uitgaat, gaat het andere licht aan. Ze zijn er dus op berekent. Het heeft wel wat hoor, dat gezellige lichtje! Onze leesboeken hebben we bij ons dus gaan we lekker lui op bed nog wat lezen.

De wekker is niet gezet maar om 06.00 uur zijn we alweer klaarwakker. Vandaag ook weer een stralende zonnige dag! We hebben echt geluk met het weer! Om 07.00 uur gaan we ontbijten, ook hier weer heerlijk brood, kaas, jam en koffie. We nemen een banaan mee voor de terugtocht. Op ons balkon lezen we nog wat en dan pakken we onze spullen in, tijd om terug te gaan. We worden door de zoon van de eigenaresse (tevens kokkin) van Frederiksdorp met de boot naar de overkant van de rivier gevaren. Hij excuseert zich nogmaals voor de stroomuitval. Nogmaals delen wij mee dat dit echt geen probleem was! Hij geeft nog wel een goede tip: muggen komen op zwarte kleding af! Daarom had ik (Pasca) extra last van de muggen gisteravond: zwarte broek, zwart shirt, zwarte haarband! De tip komt net te laat maar we onthouden het voor een volgend reis. Of zou het alleen voor Suriname gelden? We worden geholpen met het uitladen van onze fietsen en bedanken voor de gastvrijheid. Ook de terugweg is weer een plezier om te fietsen, het is geweldig om in een ander land de fiets op te stappen, moeten we toch eens vaker doen! We doen wederom rustig aan en nemen, voordat we de laatste rivier van deze tocht oversteken, nog een pauze. We komen langs een mooie groengekleurde moskee en maken daar nog een foto van. Een vriendelijke schipper brengt ons naar de overkant. Normaal gesproken vaart hij dagelijks de schoolkinderen over maar aangezien het nu vakantie is vult hij deze tijd met het overzetten van oa. toeristen. 20 meter voor de kant houdt de motor er mee op. Dit is echter door de schipper snel opgelost. Een van zijn collega's is snel ter plekke, en helpt de boot aan de steiger te krijgen. We bedanken de schipper en hopen dat onze extra fooi bijdraagt aan de reparatie van de motor.

Het laatste gedeelte van de tocht is bekend terrein voor ons. Richting Paramaribo wordt het ook weer drukker op de weg. Om 11.30 leveren we onze fietsen in en we kletsen nog wat met de fietsverhuurder. Ze geeft aan dat we de fietsen nog de gehele middag mogen hebben, maar we bedanken vriendelijk, het wordt ons te warm. Eenmaal bij het Eco Resort horen we dat onze kamer nog niet vrij is. Op een erg onvriendelijke manier wordt ons door een jongeman verteld dat dat nog wel een paar uur kan duren, hopelijk hebben ze om 14.00 uur een kamer vrij, krijgen we te horen. Dat wordt dus twee uur wachten in onze bezwete kleding....In principe is het allemaal niet zo'n probleem, het gaat ons meer op de manier waarop. Kan wel wat vriendelijker vinden wij. We nemen op het terras een kopje koffie en doden de tijd met onze puzzelboekjes. Om 15.00 uur kunnen we eindelijk naar onze kamer, de backpacks die we hadden opgeslagen worden naar de kamer gebracht. Service van de zaak?! Eenmaal op de kamer krijgen we telefoon van een medewerker van Access Travel. Onze vlucht naar Aruba die de volgende morgen om 10.00 uur zou vertrekken is vervroegd met maar liefst 4 uur. Wij dachten dat vliegtuigen alleen maar vertraging konden hebben, het tegendeel is hierbij bewezen. Onze vlucht gaat dus om 06.00 uur. Geen probleem! Moeten we wel midden in de nacht ons bed uit, maar dat is niet zo erg. Helaas moeten we nu wel vele uren langer wachten op het vliegveld van Curacao (tussenstop), onze vlucht van hieruit naar Aruba gaat om 18.15 uur.....De totale vluchtduur van Curacao naar Aruba bedraagt een half uur.....Ach die uurtjes komen we ook wel door!

Onze laatste avond in Suriname. We lopen Paramaribo in om wat te eten, uiteindelijk halen we wat en nemen dit mee naar de kamer. Net zo gezellig.

Na het eten pakken we onze spullen in en genieten van de avond. We kunnen terugkijken op een fantastische reis! Suriname is een geweldig land,  vriendelijke mensen, uitbundige natuur, multicultureel, ooit komen we nog eens terug! Morgen vliegen we naar Aruba, 7 dagen genieten aan het strand, alle indrukken van de afgelopen dagen verwerken. De wekker zetten we op 03.00 uur.....

Hoe het verder ging.....klik hier voor ons verslag(je) van Aruba